Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

το μετά …


το μετά …

Πως υπάρχει χώρος ,που βρέθηκε.
Μικρά πύρινα κομμάτια χάος ψυχής, κομμένης με τα δόντια, με οδηγούν αλλού .
Μολυβένιοι στίχοι σκαρφαλώνουν , δεμένοι στις ανάσες , υψώνονται ως την παγωνιά των αγγέλων.

Δρόμος Μακρής, στα σκοτάδια .

Πόδια τυφλά, πίσω μου κάποιος στον ίδιο ρυθμό , στις δεμένες ανάσες μου , δεν φτάνει ποτέ πιο κοντά.

Δεν στρίβει ποτέ την γωνία, αυτήν που στον ίδιο αδιέξοδο βγάζει, εκεί που δεν περιμένει κάνεις .

Ακολοθώ κομματάκια από καληνύχτα βιαστικές που παίζουν κρυφτόσε σπασμένα παράθυρα .

Στέλνουν με το φεγγάρι τραγούδιαμε κάτι ανθισμένο, μυρωδιά αλμύρας , άνοιξης κάτι ανθισμένο στους διαδρόμους του μυαλού।

Ανομολόγητα συναισθήματα , κυλούν στις κατεβασιές των άστρων. Στα όνειρα που νοσταλγούν το αδιάφθορο, εκεί που όλα είναι ρευστά, λαβα ζεστή.

Ξύπνησαν οι σιωπές όπως έσπαγε το τζάμι, στροβιλίζονται ολόγυρα
και σκορπάει η ψυχή μου, πέφτω στο σκοτάδι.

Που πάω;

Έχω ακόμη τις πληγές απ το μετά …
Πως να ζήσω ξανά το μετά...


Μια βόλτα ως το Φεγγάρι, εικόνα μαγική,. Μια αγκαλιά σ ένα αστέρι ,μάζεψα κάτι στιχάκια όπως μαζεύουν τα παιδία από τους δρόμους το σούρουπο οι μανάδες με μια αγωνιά που μπερδεύεται στα πόδια μου σαν λυμένο κορδόνι


Είναι η άκρη στο γκρεμού;
Ν' αφεθώ στην άκρη του γκρεμού …
Ο γκρεμός μες στο μυαλό μου.

Ο έρωτας και Θεό ματώνει .

Ανεμοστρόβιλος ο πανικός ,σκέψεις κουβάρια
Μια ψυχή κομμένη με τα δόντια σου γέλασε και;

Κομμένη με τα δόντια .

Αιμορραγεί και ζητά να πληρώσει κάποια για τον πόνο της ,δεν έχει σημασία ποια κάταπιε τα κομματάκια που λείπουν .

Να πληρώσουν όλες, όποια βρεθεί στο δρόμο της ,δεν νοιάζεται, δεν έχει έλεος, είναι απ τα κομμάτια που λείπουν το έλεος

Εκατοντάδες κοφτές ανάσες

Κι ούτε μια πραγματική .

Εκατοντάδες μικρές κουβέντες

Κι ούτε μια ουσιαστική.

Ο δρόμος δεν είναι πράγμα να σου τελειώσει, πρόσεξε μόνο πως τον οδηγείς.

Γιατί ότι απομένει απ’ το «φεύγω κι από δω» είναι το μόνο φως

Η ασφυξία μου απ’ τις ανάσες μου η πιο πραγματική

Πρέπει να φτιάξω το σπασμένο παράθυρο που μπάζει

Τα’ αρώματα της άνοιξης να μείνουν απ΄ έξω