Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Στης ερημιάς την γειτονιά με φιλήδονα τίποτε σκορπίζεσαι ...


Λάτρευα τις ευαίσθητες στιγμές σου, αυτές που σε δέσμες πρισματικού φωτός

και ανάμεσα σε όχθες με κούτσουρα ξεβγαλμένα από την θάλασσα ,
ταξίδευαν σαν παιδιά φοβισμένα …..
Τις λάτρευα περισσότερο όταν άγγιζαν τα όρια τους ,
όταν δεν τις χωρούσε ο χρόνος και πλημμύριζαν τα μάτια σου αρμύρα .............
Σ αγαπούσα γι αυτές ,τις αυθεντικές , τις αποδεχόμουν
ως ιέρειες του αταχτοποίητου μέσα σου ,
έμοιαζαν με τα άγριο κύμα που πάλευα μέσα στο δικό μου ασυμβίβαστο.
Δεν κατάλαβα που σ έχασα ,δεν ήταν που δεν είχα λόγια ,
Δεν είναι αυτά που είπες,είναι ο τρόπος που φοβάσαι
και βουλιάζεις στη σιωπή ,δεν τολμάς να το ξεπεράσεις
να σπάσεις την κλωστή που δένει τους φόβους γύρο απ΄ τον λαιμό σου
Έχεις τα μάτια σφαλιστά κι αφήνεις του ονείρου την ανάσα παγωμένη
Το ξέρω, μην το πεις , βλέπεις το κακό στα όνειρά σου.
Ακου με , μπορείς ν' ανοίξεις τα φτερά σου , θα 'μαι πάντα εκεί
Στης νύχτας τη σιωπή ένα κενό στο στήθος σου ματώνει,
μια βόλτα στην οδό της λησμονιάς ,
αγάπες τις στιγμής , ονόματα κλεμμένα
Στης ερημιάς την γειτονιά με φιλήδονα τίποτε σκορπίζεσαι
Σ.Μ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου